Ένα άρθρο που πρέπει να διαβάσουν όλοι όσοι σκοπεύουν να παντρευτούν άμεσα!

Γεια χαρά σε όλους.

 

Πλησιάζοντας πλέον τα πρώτα –άντα, έρχομαι πολύ συχνά σε επαφή με φίλους και γνωστούς μου που ετοιμάζονται να παντρευτούν. Και συνήθως, μετά το γαμπρό, είμαι ο πρώτος άνθρωπος που μαθαίνει για τις προθέσεις αυτού, καθώς ζητά από μένα την κατασκευή του μονόπετρου που θα χαρίσει στην καλή του. Άλλωστε, είναι έθιμο να αρραβωνιαζόμαστε και να χαρίζουμε μονόπετρα, σωστά..; Λάθος, αλλά μαζί με αυτό το μύθο, θα σας καταρρίψω και μερικούς άλλους στην πορεία!

 

Όταν μιλάμε λοιπόν με το φίλο μου για το τι θα φτιάξουμε, για το τι πιστεύει ότι θα άρεσε στη γυναίκα του και άλλα,  πάντα υπάρχει ένα ύφαλος απροσπέλαστος: Το οικονομικό της υπόθεσης.

 

Κατανοώ πλήρως και σέβομαι την οικονομική δυνατότητα του καθενός. Άλλωστε, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε… Κατανοώ πλήρως την αγωνία και το άγχος ενός νέου ανθρώπου όταν ακούει πως η τιμή του καρατιού μιας πιστοποιημένης-από επίσημο οργανισμό πάντα- πολύτιμης πέτρας μπορεί να ανέρχεται και σε 5000 ή 6000 ή και παραπάνω χιλιάδες ευρώ. Όταν ένας συνομήλικός μου βγάζει 500-700 ευρώ μηνιαίως, το να δώσει ένα μισθό του για- αμφίβολης τελικά ποιότητας πολλές φορές- δαχτυλίδι αρραβώνα αποτελεί μια σοβαρή εκταμίευση.

 

Θα μου πει κανείς, μια φορά παντρευόμαστε. Ναι. Σαφώς. Μια φορά όμως είσαι και νεόνυμφος, μια φορά έχεις να καλύψεις το τραπέζι του γάμου, έξοδα του νέου σου σπιτικού, ενδεχόμενα δάνεια κι ενοίκια της νέας κατοικίας και πολλά άλλα. Και για να είμαι ειλικρινής, η δική μου εμπειρία μέχρι σήμερα μου έχει δείξει πως η νύφη μας, θα φορέσει το μονόπετρό της για δυο μήνες maximum μετά το γάμο και κατόπιν, σε ρεβεγιόν κι επίσημες εμφανίσεις.

 

Το βασικότερο για μένα της όλης συζήτησης έχει να κάνει με το τι αγοράζει κανείς, όταν αγοράζει ένα διαμάντι. Για ένα μονόπετρο με 0.3 του καρατιού και σε μια καλή ποιότητα πέτρας, αυτή από μόνη της μπορεί να κοστίζει από 500 με 900 ευρώ (δίνω ένα εύρος εδώ που ανάλογα με την πέτρα, μπορεί να ξεφεύγει). Προσθέστε και την εργασία, το χρυσάφι, τα χαράγματα, τις συσκευασίες, τα ενδεχόμενα guarantees και άλλα έξοδα, οπότε για ένα τέτοιο μονόπετρο, το κόστος μπορεί να προκύπτει περί των 1000 ευρώ.

 

Και τι σημαίνει 0.3 του καρατιού; Μια στρογγυλή πέτρα διαμέτρου περίπου 4 χιλιοστών(mm). Με διάμετρο δηλαδή μικρότερη του μισού πόντου!!!

Άραγε, αξίζει μια τέτοια μικρή πέτρα τόσα λεφτά; Αξίζει όλο το θόρυβο; Ναι, θα πει κανείς, είναι διαμάντι, είναι σπάνιο και μοναδικό.

 

Την επόμενη φορά που θα πούμε αυτή τη δικαιολογία, καλό θα είναι να ανασύρουμε στη μνήμη μας γυναίκες του κύκλου μας, από μητέρες και γιαγιάδες μέχρι φίλες, συνεργάτιδες και γνωστές. Είμαι πεπεισμένος πως όλες αυτές τις έχουμε δει με διαμαντένιο δαχτυλίδι, σκουλαρίκι, βραχιόλι, μενταγιόν κλπ. Είναι τελικά σπάνιο το διαμάντι..; Κάντε παρακαλώ την ίδια αντιπαραβολή με το ρουμπίνι, το σμαράγδι και το ζαφείρι. Πόσα ζαφείρια έχετε δει στο σώμα κάποια κυρίας του κύκλου σας; Το διαμάντι δεν είναι σπάνιο, απλώς τυγχάνει να είναι το πιο σκληρό φυσικό υλικό. Αυτό είναι και το κύριο χαρακτηριστικό του ως υλικό. Μα το διαμάντι στο μονόπετρό σας, το χρησιμοποιείτε για τη μηχανική αυτή του ιδιότητα; Κι αναφορικά με τη λάμψη του, παραθέτω μια αποστομωτική εικόνα… Και το κόστος του moissanite είναι ένα κλάσμα του κόστους του διαμαντιού.

Ναι, αλλά είναι έθιμο να χαρίζουμε μονόπετρα σε αρραβώνες.

 

Σε όσο βάθος κι αν έχω ψάξει τη βιβλιογραφία εκβιομηχανισμένων κρατών, δεν υπάρχει καμιά απολύτως αναφορά για σύνδεση γάμου ή αρραβώνα με το μονόπετρο, τουλάχιστον στη μορφή που το γνωρίζουμε εμείς σήμερα. Έθιμο έγινε όταν ο οίκος De Beers, στις αρχές του 20ου αιώνα, απέκτησε ένα αδαμαντορυχείο στη Νότιο Αφρική και πλήρωσε αδρά μια τεράστια διαφημιστική εταιρία για να καταφέρει να «σπρώξει» στην αγορά το τεράστιο απόθεμα σε διαμάντια που κατείχε. Και ναι, από τότε το τραγούδησε κι η Marilyn, κι ο James Bond και πολλοί άλλοι. Και ναι, οι γενεές των ανθρώπων από τότε και μετά οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα πως αρραβώνας και διαμάντι είναι έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Η διαφημιστική λοιπόν αυτή εταιρία, έκανε κάτι το οποίο αποτελεί μια απολύτως συνηθισμένη τακτική, όταν πάει να εισάγει στην αγορά ένα νέο προϊόν: Δημιουργεί, τεχνητά, όλες τις ικανές κι αναγκαίες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ζήτησης εκ του μηδενός. Γιατί τελικά, κάτι είναι όσο ακριβό, όσο κι η ζήτηση που το περιβάλλει…

 

Παραξενεύεστε; Κακώς! Όλη μας η ζωή άλλωστε δεν έχει να κάνει με επιταγές της δομημένης μας κοινωνίας; «Αν δε διαβάσεις, είσαι άχρηστος, αν δεν πάς στο πανεπιστήμιο είσαι άχρηστος, αν δεν καπνίζεις δεν είσαι cool, αν δεν ακούς το τάδε είδος μουσικής είσαι μικρός και λίγος, αν δεν έχεις αυτοκίνητο, δεν είσαι άντρας, αν είσαι παχουλός δε θα βρεις ταίρι» κλπ

 

Σε links που παραθέτω, μπορείτε βιβλιογραφικά-οι αγγλομαθείς-να αναγνωρίσετε και μόνοι σας τα στοιχεία που σας γράφω. Το να μπω σε μια διαδικασία φιλοσοφικής αναζήτησης δεν εξυπηρετεί σε τίποτα τους σκοπούς αυτής της δημοσίευσης.

 

Προσοχή: Δεν πάω να «αποκαθηλώσω» το διαμάντι. Να το πω, ενδεχομένως λίγο άκομψα και αγοραία, έχω φάει ψωμί από το διαμάντι. Απλώς, σαν έμπορος, μα κυρίαρχα, σα δημιουργός, οφείλω να προσαρμόζομαι στις επιταγές της εποχής, δίνοντας στον πελάτη μου, που με τιμά μόνο και μόνο με την επίσκεψή του, το δικαίωμα της επιλογής.

 

Όταν μπορώ υπεύθυνα να καταγράψω πως οι 9/10 φίλους και γνωστούς που απευθύνονται σε μένα για ένα μονόπετρο, θέλουν μια πέτρα σίγουρα μεγαλύτερη από το 0.4 cm και ταυτόχρονα με καλό χρώμα και ανακλαστικότητα, μα ταυτόχρονα διαθέτουν ένα budget μεταξύ 300 και 600 ευρώ, τότε οφείλω να είμαι ειλικρινής και σωστός και να εξηγήσω πως με αυτά τα χρήματα μπορείς να πάρεις διαμαντένιο δαχτυλίδι, αλλά είτε με πέτρα κακής ποιότητας η οποία και θα θολώσει άμεσα είτε με μια πάρα πολύ μικρή πετρούλα που θα χάνεται στη σύνθεση και δε θα εξυπηρετεί το σκοπό της. Ή τουλάχιστον μπορεί να αποκτήσει ένα τέτοιο μονόπετρο, αλλά όχι από εμένα κι το αφήνω εδώ, με τα συμπεράσματα να είναι δικά σας…

 

Αυτό που λέω λοιπόν είναι το εξής, κι ενδεχομένως να το βλέπω πιο ρομαντικά απ΄ότι θα έπρεπε: Το μονόπετρο είναι ίσως το μοναδικό αντικείμενο/ανθρώπινο κατασκεύασμα το οποίο μπορεί να περικλείει και να ενέχει αληθινά συναισθήματα. Να έχει δηλαδή, ουσιαστική αξία. Το μονόπετρο δεν είναι απλώς μια επένδυση. Είναι ένα σύμβολο, ένας καθρέφτης συναισθημάτων, ένας όρκος. Και τα συναισθήματα δεν αγοράζονται, παρά μόνο αποτυπώνονται.

 

Μπορώ να παραθέσω δεκάδες επιχειρήματα σε όσους από εσάς θέλετε να αγοράσετε για την καλή σας ένα μονόπετρο και είτε τα σχέδια που βρίσκετε δε σας καλύπτουν αισθητικά, είτε αυτά που σας κάνουν, είναι πολύ ακριβά, για το πόσο πιο όμορφα, πόσο πιο επιβλητικά, πόσο πιο περίτεχνα δαχτυλίδια μπορείτε να αγοράσετε αν ξεφύγετε από την πέρα για πέρα λαθεμένη αναγωγή/αγκύλωση του διαμαντιού σε Must, καταλήγοντας σε ένα Swarovski Cubic Zirconia, σε ένα Μοϊσανίτη, σε ένα λευκό Ζαφείρι, σε ένα ρουμπίνι, σε ένα σμαράγδι, σε ένα Τοπάζ κλπ

 

Ένας τεχνητός λίθος υπερυψηλής τεχνολογίας μπορεί να προσδώσει μεγαλύτερη λάμψη, φλόγα και ανάκλαση από ένα διαμάντι, με ένα κλάσμα του κόστους. Κι αυτό, ξαναλέω, όχι γιατί το διαμάντι είναι σπάνιο ή καλύτερο, απλώς υπερτερεί αναφορικά με το marketing στο ισοζύγιο προσφοράς και ζήτησης, έστω κι αν αυτό το ισοζύγιο είναι πλασματικό. Ένας τεχνητός λίθος είναι προϊόν «πράσινης» τεχνολογίας, καθώς δε γκρεμίστηκε ένα ολόκληρο βουνό για να βρεθεί, αλλά δημιουργήθηκε σε εργαστήριο, από επιστήμονες που προσπάθησαν και κατάφεραν να αναπαράγουν ένα λίθο σε κρυστάλλωση όμοια με το μετεωρίτη με τον οποίο πρωτο-κατέπεσε στη Γη μας. Επίσης, οι επιστήμονες αυτοί, πληρώνονται σωστά για τη δουλειά τους και απολαμβάνουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κι ασφάλεια. Μπορούμε να πούμε το ίδιο για τα ορυχεία της Αφρικής και τους ανθρώπους που «εργάζονται» εκεί;

 

Μην αναφέρουμε καν τα αριστουργήματα της τέχνης της αργυροχρυσοχοΐας στην Κλασσική Ελλάδα ή τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όπου δεσπόζουν τα ζαφείρια, τα ρουμπίνια και οι αμέθυστοι.

 

Εγώ, σαν επαγγελματίας αργυροχρυσοχόος, οφείλω να προστατεύσω τον εν δυνάμει αγοραστή κοσμήματος, από «κακοτοπιές» παντός φύσης. Από επιτήδειους πωλητές (που θέλω να λέω και να πιστεύω πως αποτελούν τη μειοψηφία του κλάδου μας), από υπερκοστολογημένες πέτρες, από άσκοπες αγορές.

 

Παραθέτω, όπως είπα και προηγουμένως, sites sτα οποία μπορείτε να κάνετε τη δική σας έρευνα. Σκοπός μου είναι η ελευθερία μέσω της ύπαρξης επιλογής κι η κατανόηση του ότι ενδεχομένως όλοι μας είμαστε θύματα μιας καλοστημένης και αριστοτεχνικά δομημένης πολιτικής προώθησης πωλήσεων που «ζει» έναν αιώνα και πλέον.

 

Στη σελίδα μας στο facebook https://www.facebook.com/pages/Jewelry-by-Andreas_M/455312867840928 αλλά και εδώ, στο print3d.gr και στις καρτέλες για το μονόπετρο, μπορείτε να δείτε δουλειές μας, αλλά και να ορίσετε μαζί μας ένα ραντεβού έτσι ώστε να φτιάξουμε το μονόπετρο των ονείρων σας, στην τιμή που εσείς μπορείτε να καλύψετε, με κάθε πιστοποιητικό γνησιότητας.

 

Με άριστης ποιότητας ημιπολύτιμους λίθους, με οικονομικότερους αλλά εξίσου πολύτιμους με το διαμάντι λίθους  και με τεχνητές πέτρες/τεχνολογικά επιτεύγματα, μπορώ να σας παραδώσω ένα λαμπερό, ασύγκριτης αισθητικής, κομψότητας κι επιβλητικότητας αντικείμενο, το οποίο μπορεί να ξεκινά κι από τα 180 ευρώ.

 

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2010/07/02/AR2010070203990.html

http://www.gemsociety.org/article/are-diamonds-really-rare/

http://www.mixanitouxronou.gr/diamantia-mia-apo-tis-megaliteres-apates-tou-marketingk/

http://www.huffingtonpost.com/rohin-dhar/diamonds-are-bullshit_b_3708562.html

 

 

Ρωτήστε, μάθετε, αναζητήστε κι εγώ κι οι συνεργάτες μου είμαστε στη διάθεσή σας.

 

Με τιμή και χαρά

 

Andreas_M

Mesogeion 37, Athens, Greece, PO 11526

mobile:+306937217647

Facebook page & Portofolio:Jewelry by Andreas_M